Onvoltooide oproep

Op 14 januari 2002 schreef Jeroen Klein het volgende:

Ik ben vannacht een ervaring rijker geworden en die wilde ik je niet onthouden. Omdat ook jij er in de toekomst misschien mee te maken krijgt. Ik wil je niet ontmoedigen. Allerminst. Maar doordat het allemaal zo geregeld is zoals het nu is gebeurd het wel wat vaker dan voorheen. 

Waar heb ik het over? Over niet doorgaan van een transplantatie.

Vannacht ging om 23.30 uur de telefoon. Utrecht belde dat er een paar longen waren. Meteen was het huis natuurlijk te klein. Vier mensen sprongen om elkaar heen. Nou ja. Ik werd mijn bed uitgesleurd en mijn vader en moeder zochten de nodige dingen nog op. De ambulance zou er tussen half twee en twee uur zijn. Die kwam een stuk vroeger. Hij was er al om half een. Maar dat hinderde niet. Alles was/is goed geregeld. Tas staat klaar. Rugzak voor mij. Telefoonketting is geregeld. En ik heb wat brieven klaar liggen voor mensen die het echt nog moeten weten. Fysio, fitness, penvriendin en zo. Die kunnen niet in de ketting maar zijn wel belangrijk.

Nou ja. In de ambulance heb je weer even tijd om tot jezelf te komen. Thuis heb ik iedereen nog even heerlijk vastgehouden. Want ik dacht, in de drukte van straks gaat dat vast niet meer. Dat viel reuze mee. Zodra ik binnenkwam werd er geprikt, ECG, röntgen en naar de verpleegafdeling. Het gebeurde allemaal heel rustig. Ik was vroeg en toen we op de verpleegafdeling waren kwam de arts langs. Hij had zijn jas aan en ging de longen controleren in het ziekenhuis waar de donor was. Hij zou pas rond half vijf, vijf uur van zich laten horen. Op dat moment was het half drie. Genoeg tijd dus om te praten, voor je uit te staren, te knuffelen, zoenen, douchen met speciale desinfecterende zeep. Kweekjes, plassen, sputumkweek. Alles rustig. Mijn ouders en broer mochten eten en drinken. Ik niet. Zodra je opgepiept (opgebeld) bent mag je niet meer eten of drinken. Heel shit maar voor een goed doel doe je alles. Helaas kwam om half vijf een verlossend maar niet zo'n goed bericht. Het ging allemaal niet door. We mochten weer naar huis.

Nou, dan heb je wel even zoiets van:"............o..........."

Je kunt dan weinig anders doen dan weer naar huis gaan en "lekker" je bed in duiken.

Dat was dus vannacht. Ik hoop dat het jou goed gaat. Op zich gaat het met mij ook goed. Ik had een loopneus, maar die is vannacht zo geschrokken dat ik er vandaag geen last van heb. Of dat goed is weet ik niet.

Groetjes en hou je haaks, Jeroen

Verder met De transplantatie van Jeroen

 

Kiikje in longen?