Lekker zwemmen

Column van Jeroen Kleijn

Ja, het wordt weer zomer. Het is tenminste op bepaalde dagen heerlijk weer. Voor het strand is het nog wel wat te koud maar voor een wandeling goed te doen. Nee, zwemmen in de breedste zin van het woord. Breed in de zin van zwembad of zee. Ik heb vroeger niet veel gezwommen. Ik vond het wel leuk maar had de conditie daar gewoonweg niet voor. Zeker toen ik een keertje bijna verzopen ben, hield ik het al gauw voor gezien. Ik was klein, mager en ik had geen conditie. Absoluut niet de voorwaarden voor een waterratje. Vooral die conditie speelde me parten als ik dat zwembad heen en weer moest. Ook dat magere ventje had het niet altijd even warm in het koude water. Ik heb dus met veel overredingskracht van mijn moeder mijn A-diploma mogen halen. Langs de kant op mijn eigen tempo heb ik dus toch mijn diploma gehaald. Diploma B was helemaal niet te doen. Ik keek niet onder water daar ik bang was om water binnen te krijgen op wat voor manier dan ook. Maar mijn adem inhouden was het grootste probleem. Al was ik dan toch onder water beland, ik was te snel weer boven om die zeven meter te halen. Duiken heb ik dus nooit goed geleerd en ook nooit meer van mijn leven gedaan. Tot een paar maanden geleden. Toen kwam er een ommezwaai in mijn “zwemcarière”.

Ik kwam op het Loo erf. Daar ga ik straks ook nog verder met de beroeps voorbereidende revalidatie. Op het Loo erf in Apeldoorn hebben ze een verwarmd therapeutisch zwembad. Nu ik weer wat meer conditie heb en alles aangrijp wat ik vroeger of niet durfde of niet kon, gewoon probeer, stond ik daar dus nu in mijn zwembroek. Wie niet waagt, wie niet wint! Ik ging vol goede moed naar dat zwembad. In de kleedkamer was het al flink warm en rook het ontzettend naar chloor. Ik besloot maar geen slok te nemen van het zwemwater. Zwembroek aan en gaan. Dat was het motto voor die middag. Ik kan u zeggen, na acht jaar of zo echt niet meer gezwommen te hebben, pakte ik het gewoon weer op. Net als fietsen, je verleert het nooit. Ik zwom een aantal baantjes in het kleine bad. Niet langer als 15 meter denk ik. Nou, misschien nog net 20 maar daar houdt het echt mee op. Perfect voor mij om het eens goed uit te proberen. Beetje op je buik, op je rug, eens je hoofd onder water steken. Geen probleem. Alleen aan water in mijn ogen zal ik wel nooit wennen dus onder water ben ik nog steeds een blinde vink. Later vonden we daar tijdens het vrije uurtje zwemmen een oplossing voor. Ze hadden een duikbril. Ook duiken doe ik. Onder water zwemmen. Het gaat allemaal gewoon vanzelf. Ik weet dat ik niet te diep mag want dan wordt de druk op mijn borst te groot en dat kan weer schadelijk zijn voor mijn longen. Onder water hoeft toch niet van mij. Boven water kun je praten en onder water zie je toch alleen maar benen. Nee, zwemmen heb ik opnieuw uitgevonden voor mezelf. Zelfs bij de fysiotherapie viel het ze op. Ik had wat meer spieren gekregen op mijn rug en borstkas. Dat komt dus helemaal mooi uit. Ik krijg er honger van, dorst, spieren, dus een beetje meer lichaam en ik verbeter mijn conditie er mee. Heerlijk dat zwemmen. Nu nog eens een buitenlandse en zonnige zee uit proberen.

Groetjes

Jeroen

Terug naar overzicht Jeroen Kleijn

 

Kiikje in longen?