Kroket met jam

Column van Jeroen Kleijn

Het aftellen is begonnen. We gaan vanaf vandaag aftellen naar donderdag. Wel spannend hoor, maar wanneer u deze column leest, ben ik waarschijnlijk onderweg  naar mijn ouderlijk huis in Honselersdijk. Ik ben dan vanaf 27 januari in Utrecht geweest, waar ik 2 nieuwe longen heb gekregen. Ik weet nog niet precies wat me thuis aan regels te wachten staat. Er zijn natuurlijk wat regels. Dat gaat dan vooral om de hygiŽne en wat ik wel en niet mag eten. Zo mag ik bijvoorbeeld niks meer rauw. Daar kunnen schimmels en bacteriŽn op zitten. Hoe verder ik kom in de tijd hoe minder streng dat wordt. Maar het blijft altijd oppassen. Dat komt omdat longen direct in contact staan met de buitenlucht en je keel. Waar dus alles doorheen komt; lucht en eten. Maar goed dat hoor ik dus vandaag allemaal.

In ieder geval een goed begin, echt naar huis toe werken. Aan de ene kant moet ik nog wel aan het idee wennen. In het ziekenhuis ben je natuurlijk bijna ten allen tijd veilig. Hulp is om de hoek. Maar qua lucht ben je thuis weer een stuk veiliger, er zweeft nogal wat rond hier. Daar hoort u van mij vast nog veel meer over als ik dan straks echt thuis ben. Tje, wat een heerlijk woord, thuis. Nooit gedacht dat het zo snel zou gaan. Ik ben van mijn infuus verlost, dus ik ga nu bijna zelfstandig onder de douche. 's-Nachts hoef ik ook niet meer te bellen voor de wc, dat lukt gelukkig allemaal zelf nu. En ik ga ook dingen ondernemen in mijn kamertje zelf. Waar ligt dit? Wat is dat? Kan ik misschien al een van de vele wenskaartjes zien? Tijdens de transplantatie is er, zoals ik u al eerder liet weten, een complicatie opgetreden, en is mijn gezichtsvermogen aangetast. Dat blijft altijd kriebelen, dat zult u begrijpen. Maar bovenal luister ik muziek voor de ontspanning en natuurlijk veel oefenen. Beetje proberen die armen in de lucht te doen om de borstkas op te rekken. Wel heel voorzichtig. Hier en daar trekken nog wat korstjes, dat is eigenlijk het enige wat ik nog voel. Zelfs de spierpijn na de fysiotherapie wordt al een stuk minder.

En een ziekenhuis is een ziekenhuis hŤ. Veel onderzoek of fotoís maken, zulk soort dingen. Maar er is altijd plaats voor lol en dat komt vaak om de hoek kijken als ik met die ogen van mij wil leren werken. Vooral brood klaar maken valt niet altijd mee. Gister heb ik ook voor het eerst mijn warme eten zelf gesneden en opgepriktÖ.. Potverdorie, weer gestoord. Dat is vrij lastig want ik kan dus niet terug lezen waar ik gebleven was, volgens mij ergens met eten. Zo heb ik dus zelf mijn avondeten naar binnen gewerkt, zelf snijden en zo. En gistermiddag maakte ik er toch een beetje een zooitje van. Tja, soms gebeurt dat wel eens. Tussendoor krijg ik ook wel eens een broodje kroket. Ja, dat kan hier allemaal, onder het mom van dik maken. Lekker hoor af en toe zoín hap. Vol goede moed begon ik aan mijn lunch, met mijn zicht rangschik ik eerst alles zodat ik alles terug kan vinden. En hť, een kroket. Heerlijk. Nou dan ga je dus zoeken naar de mosterd. Aah, een zakje. Mosterd openmaken, erop doen er dan achter komen dat je je kroketje hebt besmeurd met jam. Nou ja, echt vies was het niet maar verzin de combinatie maar eens.

Maar al met al gaan we dus de goede kant op en als ik dan besef dat ik misschien donderdag toch weer thuis ben. Nog zo onwezenlijk. Maar goed de stap komt echt en dan zal ik weer gewoon verder gaan. Thuis. Daar weet ik hoop ik nog de weg. Maar dat is voor straks. Nou u bent weer op de hoogte, de volgende column is weer vanaf het vertrouwde adres in Honselersdijk. Wauw, zo snel eigenlijk. En als u toevallig met een banaan naar beneden bent gekomen vanuit uw skivakantie, houd moed en sterkte de komende tijd. Groetjes voor de laatste keer uit Utrecht.

Verder met Neemt u mij nu eens als voorbeeld

 

Kiikje in longen?