Neemt u mij nu eens als voorbeeld

Column van Jeroen Kleijn

Zo lekker thuis zeg. Het gaat hartstikke goed hier. Iedereen is blij dat ik thuis ben en dat is te merken ook. Toen ik thuis kwam wist ik niet wat me overkwam. Het leek wel koninginnedag. Overal vlaggen en de straat was versierd met oranje vlaggetjes. Tevens hing er een groot spandoek aan de voorgevel van ons huis. “Welkom thuis Jeroen". Overweldigend hoor zo’n ontvangst. Het werd me bijna even te veel van het goede. En toen we binnen kwamen lag de gang vol met ballonnen. Verder lag er in de kamer een cadeau voor me met een boek.  Een fietsbroek met een boek vol fietsen. Natuurlijk wordt het dan een tandem. Zelf sturen zou voor mij levensgevaarlijk worden. Ik heb die nieuwe longen nu,  laat ik ze nog een poosje houden. Maar dat wordt dus fietsen als ik wat verder ben opgeknapt. En we hebben hier thuis samen aan elkaar beloofd, dat als ik er klaar voor ben dat ik volgend jaar ook mee loop met de Wollebrandcross.

Het is wat. Twee maanden geleden liep ik nog met een zuurstoftankje rond. Vier liter zuurstof. En dat is al aardig veel. Hoger dan zes liter kan, of helpt bijna niet meer. En dan nu ben ik thuis. Loop de trap op, doe gewoon overal aan mee in het huishouden, de strikte regels qua hygiëne in acht nemend natuurlijk. Maar eigenlijk valt het allemaal best mee. Dat heb ik er wel voor over als ik dan nog even mag blijven.

Als u dit leest en mijn column een beetje gevolgd hebt, kunt u eigenlijk wel zeggen dat ik ook wel een beetje geluk heb gehad. Niet Iedereen die er op wacht om getransplanteerd te worden komt zo ver als ik. Veel mensen krijgen nooit een oproep omdat ze voortijdig aan hun einde komen. Maar is dat nodig?

Een deel van de mensen die komen te overlijden voordat ze opgeroepen worden was waarschijnlijk al in slechte conditie. Maar een ander deel, en dat is het nu juist, komt aan hun einde omdat ze zo gigantisch lang moeten wachten. Terwijl dat eigenlijk nergens voor nodig is. Als er maar meer donoren komen. Heel makkelijk gezegd van mij, dat begrijp ik. Het is ook best een moeilijke overweging om te maken. Zeker als het tegen uw geloof of zo indruist. Dat begrijp ik allemaal heel goed. Maar eigenlijk heb ik het nu tegen die mensen die het formulier achteloos in de prullenbak of bij het oud papier hebben gegooid. Daar tegen zou ik willen zeggen: neem mij als voorbeeld zoals het allemaal kan gaan. Of iemand anders die op een gelijke wijze als ik is geholpen.

Donor worden doe je voor elkaar.

En omdat ik weet dat ook zij waarschijnlijk mijn column lezen, tegen alle verpleegkundigen, doktoren en chirurgen: BEDANKT. Zo dat moest ik effe kwijt. Volgende keer meer over hoe het thuis gaat. Ik sta natuurlijk in een volledig nieuw leven. Mede door de jammerlijke complicatie tijdens de operatie waardoor mijn gezichtsvermogen is aangetast. Maar jam op mijn kroket zal me niet meer gebeuren! Groetjes van een heerlijk thuis zijnde Jeroen.

Tot de volgende keer.

Verder met De andere kant van de medaille

 

Kiikje in longen?