Eerste Honselersdijker in Utrecht

Column van Jeroen Kleijn

Het zal u best bekend in de oren klinken. Groningen. Een tijd terug kwam het Academisch Ziekenhuis Groningen in opspraak. De longtransplantatieafdeling zou stil hebben gelegen door personeelsgebrek. Inmiddels is dat probleem zo goed als opgelost. Op een bijzondere wijze. Want er waren die tijd een heleboel programma’s op tv over longziekten. En precies die tijd kwam het ziekenhuis in beeld met zijn problemen. Met als resultaat dat half Nederland op de bres ging. Er werd geschreven en gebeld door allerhande stichtingen, verenigingen en ook particulieren. De minister van Volksgezondheid stond onder druk en ze bezweek. Een tweede longtransplantatiecentrum werd aangekondigd. Utrecht. En misschien ook een derde. Rotterdam. Als oplossing voor de problemen in Groningen. Natuurlijk waren wij (wachtenden op de longtransplantatielijst) daar heel blij mee. Zou het in Groningen weer verkeerd gaan, dan zouden we terug kunnen vallen op Utrecht of Rotterdam. Inmiddels zijn we weer een tijd verder. Groningen en Utrecht zijn operationeel. Rotterdam krijgt waarschijnlijk in de nabije toekomst een akkoord zodat ook zij operationeel zijn.

Nu weer terug naar mijn situatie. Want ook ik heb hier mijn voordeel gehaald als wachtende op de lijst. Een maand of twee geleden kreeg ik van het ziekenhuis in Groningen een brief met ongeveer dit: “u als wachtende op de lijst kan nu kiezen waar de transplantatie plaatsvindt. Groningen of Utrecht. De wachtlijst blijft zoals het is alleen komt achter uw naam de plaats van opereren.” Dat betekent dus dat ik heb gekozen. En wel voor Utrecht. Dat is namelijk een stuk dichter bij huis dan Groningen. Ja, het scheelt gewoon een uur rijden. Op zich lijkt het een makkelijke keus. Maar dat was het eerst niet. Tenslotte ben ik een beetje bekend met de gang van zaken in Groningen. Je weet de weg een beetje. Je kent de gezichten. En de kunde van het opereren zit ook in Groningen. Maar goed. Na overleg thuis en met de verpleegkundigconsulent uit Groningen heb ik gekozen voor Utrecht. En laat ik daar nou tijdens mijn vakantie geweest zijn. Ik kreeg namelijk een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek op vijf juli. Midden in onze vakantie. Helemaal niet erg, want we waren toch in de buurt. Na een half uurtje puffen in de hitte waren we er. Totaal verkeerd geparkeerd. Maar wat wil je, het is daar een doolhof van medische gebouwen. Gelukkig hoef ik geen hele enden te lopen als we verkeerd zitten. Ik dirigeer vanuit mijn rolstoel. Bij binnenkomst in de centrale hal werd ons de weg gewezen. Dus we waren al snel bij de longpoli. Daar werd eerst een ponsplaatje gemaakt. En ik kan u zeggen dat ik de eerste Honselersdijker ben daar, want Dr. Van de Hoek stond nog niet in het adressenbestand. Toen we daar stonden kwam de dokter al kijken waar we bleven. Het doolhof buiten had ons duidelijk wat tijd gekost. Binnen hebben we kennisgemaakt. Twee dokters. Hartstikke aardig en we kregen te horen dat ze alles zo overnemen van het ziekenhuis in Groningen. Geen extra onderzoeken of wat ook. Daar was ik heel blij mee. Toen een rondleiding over de afdelingen. We hebben de IC gezien en de verpleegafdeling. Daarna hebben we nog de anesthesist gezien. Degene die mij in slaapt sust. Hij vertelde ons dat zulke dingen (de transplantatie) op de een of andere manier dus meestal ’s nachts gebeuren. En daarna konden we weer op huis aan. Al met al heb ik een goede indruk gekregen. Aardige mensen. Thuis vertelde mijn longarts hetzelfde. Maar ook dat hij met de zelfde artsen de allereerste longtransplantaties heeft gedaan. Vijf om precies te zijn, waarvan er nog twee leven. En dat is al meer als tien jaar geleden. Al met al reden dus om optimistisch te zijn.

Zitten we alleen nog met een probleem. Een maatschappelijk probleem. In Groningen zijn ze nog steeds van plan om ieder jaar twintig longtransplantaties uit te voeren. En in Utrecht zijn ze van plan om ieder jaar vijftien longtransplantaties uit te voeren. Maar dat lukt nooit als er te weinig donoren zijn. En het gebeurd nog steeds dat mensen op de lijst voortijdig overlijden zonder ooit één donorlong te  zien. Heel triest en keihard. Maar waarom? Ik hoop dat daar toch echt een keer verandering in komt. Er zijn zoveel mensen te helpen als u donor bent. Niet alleen longen, maar ook hart, lever, nieren. Teveel om op te noemen.

Denk er nog eens over na als u nog geen donor bent.

Verder met De onvoltooide oproep

 

Kiikje in longen?