Grenzen verleggen

Column van Jeroen Kleijn

Je hebt van die dagen, dan zit je echt op een dieptepunt. Andere dagen gaat het goed en dan noem je dat hoogtepunt. Vorige week was voor mij beiden. Hoogtepunten en een dieptepunt. Het begon eigenlijk al dinsdag. Iedereen had zo’n beetje een dip. Die was moe en die zag het de rest van de dag niet meer zitten. Gewoon effe geen zin meer in “leren”. Want dat is toch wat je doet in Apeldoorn. (Ik zit daar voor een opleiding tot zelfstandigheid, nu ik slechtziend ben is dat weer een ander verhaal.)

Dinsdagmiddag zit iedereen er een beetje doorheen. Het is tenslotte al de vijfde week. In het weekend thuis maar doordeweeks hard werken. Op het programma stonden fitness en zwemmen. Met moeite konden we ons er naar toe slepen. Sommigen dan. Ik had wel zin in effetjes bewegen. Bij het zwemmen was het lekker rustig. Tot een teamlid van mij vroeg of hij mocht duiken. Duiken? Ja, met fles op de rug en dan in het zwembad. Dat leek me dus ook wel leuk. Samen hebben we op de bodem van het zwembad gezeten. Beetje rondgezwommen. Dat is zo raar. Ademen onder water. Maar wel een hele leuke ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is. Het dieptepunt? 2.10 meter onder water.

Hoogtepunten waren er veel meer. Achttien december gingen we voor twee dagen (een nachtje ergens anders slapen) op belevingstocht. Het was voor mij voor een groot deel OVERlevingstocht maar dat drukte de pret allerminst. We kregen 70 euro mee en de opdracht om in Holte op het station te staan. Om 9.30 uur vertrokken we van het Loo erf. De bus iets voor tienen gepakt naar Apeldoorn Centraal. Daar de trein naar Deventer en toen nog overstappen om uiteindelijk om iets voor 10.30 uur aan te komen op station Holte. Eerst een bakkie gedaan met cake. Daarna bepakt en bezakt als we waren met de tocht beginnen.

We kregen een half boekwerk mee met opdrachten. Uit die opdrachten moesten we de weg zien te vinden. Allemaal crypto’s dus eigenlijk. Een keer zijn we helemaal verkeerd gelopen. Wij lekker aan het wandelen over de Holterberg opzoek naar de Ericaweg. Zoals een teamgenoot het prachtig zei:” Terpstra is hier niet te vinden”. Tot de leiding ons inhaalde en meteen begon te brullen. “Stelletje eikels! We lopen onze kelen schor te schreeuwen en nog worden we niet gehoord.” We hadden een heel stuk terug al linksaf gemoeten. Een lastige valsplatweg naar boven terug. Tijdens de wandeltocht nog drie opdrachten uitgevoerd. Zeven boomstammen en zeil en veel touw. Steeds kregen we de opdracht om een bepaald stuk grond over te steken zonder de grond te raken. Eerst de boomstammen op de grond. Toen 30 cm boven de grond, maar ook een overbrugging van een meter hoog boven de grond en geen grond aan mogen raken. We hebben het geflikt. Boomstammen aan elkaar binden en bouwen tot een stellage om tot het doel te komen. Afgezien van die opdrachten was de tocht ook niet misselijk. Je bent dan wel met tien man en twee begeleiding (die geen reet uitvoeren omdat het ONZE belevingstocht is), 12 km met rugzak is niet niks. Pfffff. Het laatste stuk ben ik met de auto mee gereden. Die ontmoette ons op bepaalde punten zodat we af en toe even konden bijtanken in de vorm van drank en voedsel. Effe zitten was op die momenten ook heel welkom.

Van het NS station Holte liepen we tot aan het gebouw waar we gingen slapen. Dat begint meteen al goed. Slapen. Heb ik ongeveer niet gedaan. Niet omdat het in de slaapzaal zo gezellig was, dat was het ook wel. Er zweefden er een paar boven hun bed. Wat kunnen sommige mensen snurken, zeg! En dan beweren dat je niet hebt geslapen? Die wandeltocht was een grens apart. Acht km met rugzak lopen. Twee km zonder rugzak en de laatste twee ben ik mee gereden met het bevoorradingsbusje. We hebben heerlijk gebarbeknoeid en spelletjes gedaan. Eigenlijk één spel maar dan in vele variaties. De 19e hebben we nog op een paard gezeten, in een AUTO gereden (ja echt waar) en nog geabseild van de derde verdieping af. Wauw. En toen was ik helemaal gesloopt. Ware het niet dat op 19 december de hokcompetitiefinale was en daar moest ik ook heen.

De beste wensen en groetjes, Jeroen

Terug naar overzicht Jeroen Kleijn

 

Kiikje in longen?