Volop genieten

Column van Jeroen Kleijn

Heerlijk. Het is wat fris maar met de zon in je gezicht, prima uit te houden. Samen met mijn moeder lekker een beker warme chocomel drinken bij de Torpedoloods in Hoek van Holland. We zitten lekker, de drank is lekker, de zon is lekker, we hebben niets om ons druk over te maken. Wat wil je nog meer? Genieten dus. Dan krijg je echt weer die kriebels. Lentekriebels. Het is wel eens fijn om lekker uit te waaien. Op de boulevard gaan staan met een herfststorm. Dan trekt de wind aan je jas. Je neus vriest bijna dicht, zo koud. Dan sta je daar en denk je alleen maar ‘kom maar op als je durft, waai maar, mij krijg je niet klein’. Op zo’n moment weet je weer dat je leeft. Ik ben wel eens op skivakantie geweest. In Roemenië. Waar? Ja, het is niet het land wat je over het algemeen hoort. Toch hebben we daar echt geskied. Ik was toen tien jaar geloof ik. Ik weet het nog heel goed. IJskoud was het toen. Inmiddels ben ik mijn skipak alweer kwijt. Het was namelijk de eerste en de laatste skivakantie. Het was wel leuk hoor, maar die kou hè. Af en toe is het leuk, alleen vakantie vieren, doen we liever in de zon. Zo heeft het toch ook wel weer wat als je, zeker nu onze tuin goed ligt, zondags buiten onder de parasol kan ontbijten. Je wordt wakker en kan bijna zo in de zon duiken. Net of je in het zuiden van Frankrijk bent. Moet het niet té heet worden. In Nederland gaat hitte altijd gepaard met een hoge luchtvochtigheid. Dat vind ik niet leuk. En dat is nog zacht uitgedrukt. Daar kan ik namelijk helemaal niet tegen. Warmte met een hoge luchtvochtigheid zorgt voor benauwde momenten bij mij. Dan is de kou nog beter. Die is droog. O, dat mis ik wel nu, hoor. Gewoon op vakantie gaan. 

Twee jaar geleden zijn we voor het eerst in Nederland op vakantie geweest. Niet dat het verkeerd is. Nederland is ook heel erg mooi. Als je de goede plekjes weet te vinden. En dat doen we ook. Maar het is toch anders. Wat ik mis, is eigenlijk het buitenleven wat je in het zuiden van Europa hebt. Een pleintje vol met terrassen. Een klein dorpje, waar iedereen elkaar kent. Je verstaat de mensen niet en moet met gebaren wat bestellen. Lachen is dat. Omdat ik nu met die zuurstof zit en op de wachtlijst sta, mag ik niet meer naar het buitenland. Dat komt door de reistijd naar Groningen (waar de transplantatie plaats vindt) en omdat mijn pieper het niet doet in het buitenland.  Van de zomer gaan we dus naar de Veluwe. In een park. Ik ben benieuwd. Vorig jaar hebben we veel gewandeld. Dit jaar weer denk ik. Liefst wil ik ook door een natuurpark. Eindelijk zou ik ook wel eens wat wild willen zien. Het gaat alleen zo moeilijk. Die rolstoel knarst over de paadjes heen. Veel te veel herrie. Al die dieren zijn al weg voordat ik met mijn neus de hoek om ben. Dus dan ga je alternatieven zoeken. Mijn ouders willen ook wel wat zien maar laten mij niet alleen achter. We hebben paadjes genomen die een normaal mens in een rolstoel niet eens durft te bekijken. Daar zijn we dus meteen van genezen. Geen achterlijke bospaadjes meer. Een rolstoel is nog geen Mountainbike. Jemig wat heb ik gehobbeld. Goed.

Als je daar dan zit, op het bankje, in Hoek van Holland, uit kijkend over de kleine haven, moet ik altijd weer aan zulke momenten denken. Totdat je gedachten worden gestoord. Er flitst een geel hessie door  het beeld. Het remt, hé een hardloper, draait in looppas een rondje en komt gedag zeggen. “Jeroen Kleijn? Ha, ik heb nog voor je gelopen.” Sorry als het niet waar is, maar mijn moeder dacht dat je Eric Teunissen was. Hard aan het trainen. Hij heeft er al aardig wat meters opzitten want hij is zeiknat. Voor hem was het waarschijnlijk een verademing toen eindelijk de zon achter de wolken verdween. Wij vinden het opeens toch wel fris worden. Op weg naar huis komen we over de Dirk van de Burg weg. We rijden  langs een zee van krokussen. Het is altijd weer een mooi gezicht. Opeens komt de natuur tot leven. Of zou het een schijnbeweging zijn? Net als in januari. Toen bij ons de planten plots knoppen gingen vormen. Nee. Het is maart. Als je om je heen kijkt zie je dat vogels langzaam weer terugkeren. Eksters vechten om een plek in de boom. En niet alleen de natuur leeft op. Ook de mensen worden vrolijker. Die lentekriebels doen een mens goed. Wij (mijn moeder en ik) zijn helemaal opgeknapt van een middagje zon, zee en wind. Ik hoop dat u hetzelfde gevoel heeft. Dan hoop ik dat er gauw nog meer van die mooie zonnige dagen komen. 

Verder met Eerste Honselersdijker in Utrecht

 

Kiikje in longen?