Een nieuw begin

Column van Jeroen Kleijn

Even wat van Jeroen uit Utrecht. Het typen gaat nog niet helemaal van dattum. Maar gelukkig zijn er nog genoeg anderen die het voor me willen verbeteren. Een nieuw begin. Maar waar zal ik eens beginnen. Er is de afgelopen weken zoveel op ons afgekomen. Voor mij zelf nieuwe ervaringen, slechte maar ook hele goede. Thuis staat het gezin ook op zijn kop.  En er leven zoveel van u mee, onvoorstelbaar veel. Dus bij deze allemaal bedankt voor de kaarten en brieven.

Dan wilt u natuurlijk vast weten hoe het gaat, logisch. Op zevenentwintig januari ben ik in Honselersdijk opgepikt door de ambulance en samen met mijn broer in sneltreinvaart naar Utrecht gecrost, waar mijn ouders vanuit Noord-Holland (die toevallig een avondje uit waren) al waren gearriveerd. Dit keer was het geen generale repetitie maar ging de operatie echt door.

Over de operatie ga ik niet te veel uitwijden. Als u dat wilt weten kijkt u maar naar chirurgenwerk op tv. Lekker veel bloed en spanning. Gelukkig heb ik daar zelf weinig van meegekregen.  Naderhand heb ik pas vernomen hoe het is gegaan, snel snel snel, bijna crisis en daar heb ik ook een complicatie opgelopen. Mijn gezichtsvermogen is aangetast. Hoever kunnen we nog niet zeggen, want er is nog steeds hoop op herstel. Beetje bij beetje komt mijn zicht terug. Als u wilt weten wat ik zie stel ik voor dat, als u een bril hebt, deze gewoon even af te zetten. Nou zie ik gelukkig niet echt wazig maar bijvoorbeeld lezen gaat niet. De kleine dingetjes kan ik niet zien. Contouren van mensen wel en ik ben altijd een luistervink geweest dus ik los een hoop op met die oren van mij. Dat is eigenlijk het enige grote nadeel aan het geheel, want verder gaat het uitstekend. Bijna helemaal volgens plan, op sommige vlakken zelfs snel.

Zo zit ik nu al twintig minuten op de fiets en word ik door de fysio begeleid in het krachthok waar ik mijn spieren weer een beetje sterker moet zien te maken. Dat gaat overigens niet altijd even makkelijk, maar dat komt ook door die niet geringe ingreep die ik achter de rug heb.

Overigens is het niet alleen maar huilen en puffen geweest. De operatie verliep met mij onder volledig morfinezeil. U kunt zich misschien wel voorstellen wat voor effect dat heeft als iemand dan uiteindelijk wakker wordt uit de narcose. Hilarische momenten, gigantisch melig zijn en ook recht voor zijn raap. Zo vertelde mijn vader het volgende. Ik was naar de I.C. gebracht waar ik volledig wakker moest worden. Mijn vader kwam ’s-nachts nog even kijken. De rest van het gezin was in rustte op de familiekamer op de I.C. Toen mijn vader kwam was ik net de tube van de beademing kwijt. Dat op zich is al een mooi begin want dat betekent dat de longen het zelf doen. Hij werd meteen verrijkt met een kop koffie, voor de dorst maar ook om wakker te blijven, dat gaat er bij hem wel in. Maar ik lag daar dus, net de tube eruit en een droge strot natuurlijk. Dus ik vroeg netjes om wat drinken, maar ik mocht nog niet, anders zou ik stikken. Mijn vader wist dat uiteraard en gaf mij niks terwijl hij lekker zijn koffie dronk, “verrader” heb ik toen gezegd.

Tijdens mijn verblijf op de I.C. was ik de eerste dagen nog half stoned. Daar hebben we heel wat afgelachen schijnt het. Ik kwam steeds lekker door de bocht en het was dus ondanks de situatie lachen gieren en brullen. Ik heb geloof ik wel honderd keer gezegd tegen mijn broer die een paar dagen later jarig was. Mooi cadeautje hè Bas. En ook tig keer iets van ik ben dan mijn oude longen wel kwijt maar mijn humor niet. Het is dus echt niet alleen huilen geweest, maar wat wil je ook, zo’n narcose werkt als dertig biertjes, dat wil wel natuurlijk. Totdat de onvermijdelijke domper op de pret kwam .... Juist, die ogen. Maar we blijven hoop houden, ten eerste schrijf ik gewoon door zoals u kunt zien.

Hoe ironisch het ook klinkt: ik kan blind typen, dus deze column blijf ik schrijven voor deze krant. Het gaat nu nog wat moeizaam omdat mijn ene hand knel heeft gezeten tijdens de operatie maar die komt zeker helemaal terug. Daar hoeven we gelukkig niet bang voor te zijn. Ook heb ik natuurlijk veel nieuwtjes gehoord van mijn vader en moeder. Het hele gezin leest regelmatig de kaarten voor die binnen stromen werkelijk en ik kan u zeggen dat het veel goed doet. Dat er zoveel mensen meeleven, ik kan het bijna niet geloven, maar het doet wel veel goed, bij ons allemaal. Ik heb zelfs een kaart uit Brabant  gehad, die lezen mijn column weer via via. Hardloper Maurice van Velthoven die zijn overwinning op de Wollebrandcross aan mij heeft opgedragen, kippenvel. Ook kreeg ik op de I.C. bezoek van mijn vorige specialist die kwam even neuzen hoe het met de patiënt ging. Ik vond het ontzettend fijn hem even te zien. Zo kon hij zelf ook even een pluim opsteken want weer een van zijn patiënten is met succes getransplanteerd. Ik ga het hier even bij laten. Ik heb nog een lange weg te gaan tot volledig herstel, maar dat zit er echt in. Voor nu, heleboel groetjes en alle dank vanuit Utrecht. 

Verder met Kroket met Jam

 

Kiikje in longen?