Winnen

Column van Jeroen Kleijn

Winnen willen we allemaal. Of we het ook doen is wat anders, maar we willen het allemaal. Dat geldt dus ook voor mij. Ondanks mijn visuele handicap ben ik echt iemand die voor de winst gaat. Altijd eerlijk, dat wel. Vals spelen vind ik laf en uiteindelijk heb je er niet echt een goed gevoel over. Tenminste, dat lijkt mij zo. Je hebt gewonnen maar dat is dan alleen door de ander te belazeren. Nee, dat is niet mijn spelletje. Wat ik wel graag doe is, hoe gek het ook klinkt, visuele spelletjes.

Stel, je gaat naar een biljart. Dat is heel erg goed kijken. Hoe raak ik de bal, kan ik wat effect meegeven? Dat lukt me nog steeds niet. Maar oké. Biljarten is heel erg kijken wat je doet met de ballen. Biljarten zelf is wel leuk om te doen maar liever speel ik een potje Poolen. Ik denk dat de tafel even groot is als een gewoon biljart maar nu is het de bedoeling om de ballen die op tafel liggen, weg te spelen in een van de zes pockets. Dat is nog zo’n visueel ingesteld spelletje. Dat spel vind ik wel leuk omdat er duidelijk een eind aan zit. Als de ballen op zijn, is het spel klaar. Ik vind het soms vrij moeilijk om zo’n bal er in te krijgen. Veel oefening baart kunst en als je het spel leuk vindt, is oefenen geen probleem. Ik weet de ballen aardig te raken en zelfs de langste “potten” gaan er nog in. Nee, niet altijd, maar dan kan ik altijd nog zeggen dat ik het niet goed zie. Nee, hoor. Ik speel een spel, ik weet dat ik het af en toe niet goed zie, moet ik ook niet gaan zeuren als het niet gaat. Het is voor het plezier. En als je wint is dat leuk meegenomen.

Nu gingen we van de week bowlen. Ook een leuk spel voor een gezellig avondje uit. Je spreekt met zijn zessen af en dan eindig je ergens in Den Haag op een super grote bowlingbaan. In totaal kun je er 32 banen vinden. Dat is dus echt heel groot. Als ik binnen kom, wordt ik meteen al gek van het blauwe licht op de baan. Het ziet er wel flitsend uit, zo met die disco kleuren en de muziek maakt de sfeer compleet. Vol goede moed gaan we de baan op en beginnen met het spel. Bij deze gelegenheid ga ik echt voor het plezier. Ik weet, dat als ik mijn best doe, ik kan winnen van twee directe tegenstanders (vrouwen) maar de andere drie … Die haal ik nooit in. Strike na strike en spare na spare wordt er gegooid. Nee, het zijn geen profs maar het gaat hun goed af, dat balletje rollen. Het een na laatste potje brengt verandering in de zaak. De beteren onder ons gooien een beetje minder en de mindere gooien opeens toch nog een strike of een spare. Nou is het leuk! We zijn eindelijk aan elkaar gewaagd. De lichten flitsen nog steeds over de baan heen en de wereld is behoorlijk blauw op de banen. Normaal heb ik een bril op met wat lichtgrijze glazen, zie foto, maar die heb ik die avond maar af gezet. Het was al donker zat en ik had er tot mijn verbazing ook geen last van als ik hem niet op had. Nog een voordeel. Ik zag de kegels aan de andere kant van de baan een stuk beter. Niet helemaal afzonderlijk maar wel beter. Het een na laatste potje dus. De mindere, waaronder ik, gaan wat beter. Een vriend komt tot zijn schrik bovenaan te staan. Ik sta derde en moet minstens een spare gooien om hem misschien met een punt verschil te kunnen verslaan. Maar als dat lukt, ben ik wel eerste. Het lijkt wel een film. En dat werd het. Ik gooi een strike en omdat het de laatste beurt is mag ik voor de punten nog eens extra gooien. Nooit gedacht dat ik zou winnen maar het is toch een keertje gelukt. Winnen is zo leuk, vooral als het met zo’n spelletje is. Je mag dan een handicap hebben maar eigenlijk tel je gewoon voor vol mee. Heerlijk gevoel geeft dat.

Groetjes Jeroen Jeroen

Terug naar overzicht Jeroen Kleijn

 

Kiikje in longen?