Uitvliegen

Column van Jeroen Kleijn

Uitvliegen doet de hele wereld wel een keertje. Je gaat op je eigen benen staan. Bij de een duurt het alleen wat langer dan bij de ander. Een zebravinkje (tropisch vogeltje, ook bij ons in de volière) is zo volwassen. Dan moet je nog uit kijken dat ze niet met de ouders gaan paren. Dat gaat niet goed. Een poes gaat weer ietsje sneller als een hond. Het zal wel niet zoveel verschillen gok ik. Bij een paard duurt het weer wat langer enz. Bij de mensen duurt het jaren. Zijn wij dan zo stom? Nee, natuurlijk niet! Wij moeten zo veel leren dat we daar gewoon jaren voor nodig hebben. Praten is al zo’n voorbeeld. Kleine kinderen zijn heel goed in rare zinnen maken. Luisteren is ook een kwestie van goed leren. Wie niet luistert voelt vanzelf wel wat. In de vorm van een pedagogische tik, geen snoepje of niet buiten spelen. Er is altijd wel iets te verzinnen. Maar goed. Gaande weg wordt je wijs en leer je steeds weer nieuwe dingen. Ook al is dat soms hard op je plaat gaan en dan weer opkrabbelen. Je leert overal van. En voor dat je uitvliegt heb je een paar stadia die je door moet. Al ben je nu een leeuw, een koe of een aap. Laat ik maar bij de mensen blijven, dat is wel zo makkelijk.

Eerst ben je een last en een poepie voor je ouders. Af en toe kunnen ze je achter het behang plakken en toch blijven ze van je houden. Je bent tenslotte toch hun kroost. Dan komt er een tijd dat je vervelend bent terwijl je dat dondersgoed weet. Beetje uitproberen en treiteren. Die periode wordt erger als je ouder wordt. Je gaat dingen opeens anders zien als je ouders. Je wilt dit en niet dat! Je kijkt eens wat om je heen en ziet opeens hele andere dingen als die stomme meisjes of jongens van school. Dan ga je dus veranderen. Niet alleen in je hoofd maar ook lichamelijk. Je wordt ouder! Yes! Dan kun je straks op een brommer en in een auto rijden. Wat een droom. Maar er komt nog veel meer bij oud worden. Je gaat een keertje op eigen benen staan. Pa en ma willen je dan niet echt het huis uit maar ze willen ook niet dat je tot je dertigste bij hen op schoot zit. Ga maar studeren en op kamers. Zoek maar iemand die je leuk vindt. Dat heb je inmiddels allang gedaan en je presenteert je winst en grote liefde een keertje thuis. Jammer voor je ouders maar jij kiest. Ik hoop niet dat het zo erg zal zijn maar je weet het nooit. Om een einde te maken aan dit verhaaltje. Ik ben zelf zover dat ik genoeg weet en eventueel uit kan vliegen. Lekker gevoel is dat. Dat je helemaal zelfstandig bent en toch nog lekker thuis kan zijn. Uitvliegen zal ook vast nog wel een keertje gebeuren. Alles wat hier boven staat heb ik al meegemaakt. De volgende stap is dus eigenlijk uitvliegen. Liefst samen met iemand anders. Iemand die ik al heb leren kennen. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Het is in ieder geval wel spannend. Dat zal het altijd wel blijven. Zeker in mijn situatie die toch niet helemaal “normaal” is.

Voor de jongere die dit lezen: Succes als je een keertje uitvliegt. En voor de ouders: Ze komen echt nog wel een paar keer terug En niet alleen voor de was!

Groetjes Jeroen Kleijn

Terug naar overzicht Jeroen Kleijn

 

Kiikje in longen?