Integratie en acceptatie

Het zijn twee dingen die sterk met elkaar verbonden zijn. Als je niet geaccepteerd wordt kun je nooit integreren. Het gebeurt nog jammer genoeg veel te vaak. Niet alleen bij allochtonen want daar denkt iedereen dan aan. Maar ook andere medeburgers. Pas werd er gebeld naar de radio. Ik zat te luisteren naar radio drie. Rond het middaguur zit daar Jochem of Dolf en zij doen altijd een soort van klaaglijn na het programma.

Soms is het alleen maar lachen geblazen. Maar er komen ook wel eens mensen met rake opmerkingen. Het sportgala van het jaar. Mannen en vrouwen worden geŽerd om hun sportieve bijdrage. Kampioenen vliegen je dan om de oren. Schaatsers, voetballers, turnsters, hockeyploegen. Echt alle sporters komen langs. En heel gaaf dat er nu ook eens een rolstoeltennister in het zonnetje werd gezet. Esther Vergeer. Eindelijk. Een integratie en acceptatie van de gehandicapte sporter? Dacht het niet. Het sportgala opgenomen en uitgezonden deed het perfect. Alle sporters en sportsters kwamen aan bod. Ook Esther. De beste rolstoeltennister van de wereld (hoor ik net van mijn moeder). Een leuk interview met een leuke meid.

Dan komt op donderdagmorgen studio sport. Kijken of het ze gelukt is om ook daar de acceptatie voor elkaar te krijgen. Nou, nee. Iedereen kwam aan bod. Zelfs een half uur gezever over waarom Feyenoord het net niet geworden is. Hallo! Die zijn toch niet verkozen? Zij waren het net niet. Jammer en sneu maar we zijn keihard. Twee is in de sportwereld nou eenmaal niet zoveel. Als het aan de tv ligt tenminste. Ik vind tweede worden absoluut niet verkeerd! Maar goed. Ook bij studio sport werd er een soort reportage gemaakt over het gala. Maar wat schetst mijn verbazing. En dus niet alleen de mijne. Esther is nergens te bekennen. Een gezonde gezellige meid. Ja, ze zit in een rolstoel maar ben je daarom minder? Ook de landelijke dagbladen zetten op de voorpagina een grote foto van onze nationale helden en weer geen Esther. Zij is toch ook sportster van het jaar geworden? Hoort ze er niet bij of zo?

Als ik in de rolstoel zat werd er aan mijn ouders of iemand anders die bij me was gevraagd wat IK wilde drinken. Ik heb toch zelf ook een mond? Vaak blijkt het ook moeilijk om zulke mensen aan te spreken. Je hoeft echt niet bang te zijn om ze te kwetsen. Vragen kan toch? Als die persoon het niet wil zegt hij of zij dat echt wel. Ik zelf ben daar heel makkelijk in. Als iemand wat vraagt leg ik in het kort uit wat er aan de hand is. Maar als ik daar geen zin in heb zeg ik dat. En daar hebben mensen dan genoegen mee te nemen.

Met Esther Vergeer gaat het perfect. Rolstoeltennister van het jaar. Veel toernooien gewonnen over de hele wereld. Kan het beter? Het is dan wel leuk als mensen je vragen naar je prestaties. Daar kun je trots op zijn. Maar om dan maar gewoon genegeerd te wordenÖ Heel raar. Ik had het er pas nog over in Apeldoorn. Olympische spelen, gaygames maar ook de Paralympics en zelfs transplantgames. Van die laatste twee hoor je helemaal niks! Waarom de gaygames wel en die andere twee niet? Nou ja. Het is kersttijd. Laten we aan elkaar denken en elkaar accepteren zoals we zijn. Dan voelt iedereen zich gewaardeerd en is iedereen gelukkig. Mag ik hopen. Hele fijne Kerstdagen, 

Groetjes

Jeroen

Terug naar overzicht Jeroen Kleijn

 

Kiikje in longen?